Kriochirurgia dermatologiczna

Kriochirurgia jest jedną z podstawowych procedur dermatologicznych. Znajduje zastosowanie w leczeniu wielu łagodnych i niektórych złośliwych chorób skóry.

W 1661 r. Duńczyk Thomas Bartolinus po raz pierwszy opisał terapeutyczne zastosowanie śniegu i lodu.

Najbardziej efektywnymi kriogenami do celów leczniczych są ciekły azot, którego temperatura wrzenia wynosi -196*C oraz podtlenek azotu, którego temperatura wrzenia wynosi -80*C.

Po zamrożeniu skóry pojawia się rumień związany z przekrwieniem tej okolicy, a następnie szybko narastający obrzęk. W zależności od okolicy może się on utrzymywać od kilku godzin do kilku dni. Po 2 do kilkunastu godzinach tworzy się pęcherz. Przerwanie jego pokrywy powoduje wysięk, który trwa z reguły 7-10 dni. Następnie powstaje strup martwiczy utrzymujący się ok. 2-3 tygodni. Rana goi się przez ziarninowanie i naskórkowanie od 6 do 8 tygodni. Po tym czasie uwidacznia się świeża jasnoróżowa blizna, której granice wyznaczają tkanki  uprzednio zamrożone. Po wymrożeniu powierzchownym widoczne jest złuszczanie lub powierzchowny pęcherz, który naskórkuje w dnie pęcherza i po tygodniu zmiana goi się bez pozostawienia blizny.

Wskazania:

  • brodawki zwykłe
  • brodawki stóp
  • mięczak zakaźny
  • brodawki łojotokowe
  • rogowacenie słoneczne

Przeciwwskazania:

  • nietolerancja niskich temperatur
  • pokrzywka z zimna
  • krioglobulinemia
  • opryszczki nawrotowe
  • skłonność do bliznowacenia i blizn przyrosłych
  • choroby tkanki łącznej
  • trombocytopenia

Działania niepożądane:

  • ból powierzchni mrożonej
  • krwawienie
  • obrzęk
  • pęcherz
  • infekcja miejsca objętego zabiegiem
  • blizna
  • odbarwienie skóry

Komentarze są wyłączone.